Drie vrienden: over verdwalen en het pad

Geplaatst door

De eerste zonnestralen van de dag braken over de rug van de heuvel in het bos. Op de heuvel tekende zich een silhouet af van een vos. En wie nog beter kijkt en een stapje dichterbij doet ziet daarnaast in het gras ook de kleine gedaante van een muis door de zon omhuld.

– ‘Vos?’

-‘Ja’ zei vos.

Muis zuchtte een keer en keek naast hem. Hij verwonderde zich, dat verwonderen deed hij trouwens meerdere keren per dag, dat er naast hem zo’n grote vriend zat. Niet alleen groot in het feit dat Vos boven hem uittorende, maar dat Vos ook altijd zo wijs was en raad wist in het leven.

-‘Ik ben weer verdwaald’. Muis voelde zich ook verdwaald en erg klein ten opzichte van het leven.

-‘Lieve muis, wat is er gebeurd dat je verdwaald bent?’

-‘Ja, dat heb ik niet zo helder. Het is gewoon zo dat ik onbezorgd door mijn dag heen ga en ik dan ineens mijn pad kwijtraak. Dan zie ik de bomen en de stenen, dan zie ik de bloemen en de dieren en dan ineens wordt alles heel groot. En ik dus heel klein. En dan ga ik of terug naar mijn holletje, als ik het nog kan vinden, of ik verdwaal dus’.

-‘Hm’ bromde vos en hij keek naar zijn kleine vriend. Vos verwonderde zich, dat verwonderen gebeurde hem niet heel vaak, dat zijn kleine vriend in zo’n klein lichaam geschapen zoveel moed vertoonde om überhaupt zijn hol te verlaten. Vos zou niet weten hoe hij op die manier zou kunnen leven. Gelukkig wist hij wel genoeg om te weten dat we allemaal wat anders te leren hebben in het leven. ‘Weet je muis, ik denk dat jij het helemaal niet zo slecht doet hoor. En iedereen verdwaalt wel een keer. Maar wat je wel moet weten is waar je naartoe wilt wanneer je je hol verlaat. Goed kijken waar je naartoe wilt en die richting blijven volgen’.

Muis vond dit een prachtig idee en was gelijk heel enthousiast, maar tegelijkertijd knaagde er ook iets aan hem. ‘Hoe zie ik dan waar ik naartoe moet? Ik kan niet eens boven de grassprietjes uitkijken. De meeste dingen die ik doe doe ik al scharrelend. Zo vind ik mijn eten en zo leg ik ook mijn voorraadjes aan.’ Inmiddels begon de zon langzaam omhoog te klimmen aan de horizon en werd ook de omgeving wakker voor de vraag van muis. Achter vos en muis streek een schaduw neer in de boom. De vrouw buizerd van enkele velden verder was op het gesprek afgekomen.

‘Zeg muis, weet jij eigenlijk wel dat je een muis bent?’. Muis dacht eens diep bij zichzelf na en merkte dat hij tamelijk was overtuigd van zijn muis zijn. ‘Ja buizerd, dat weet ik vrij zeker’. ‘Nu dan muis, waarom wil je de dingen dan oplossen op de manier van vos?’. Muis die altijd van zijn grote vrienden wilde leren wist wel waarom. ‘Nou omdat vos altijd ziet waar hij naartoe wil en dan niet verdwaalt. Ik doe dat wel’.  Buizerd klapte even met haar vleugels. ‘En muis, denk je niet dat vos precies doet wat goed bij hem past’. ‘Ja dat denk ik wel buizerd’ zei muis. ‘Juist. Dus dan vraag ik jou, wat past er goed bij jou muis?’

Muis ging toen bij zichzelf te rade wat goed bij hem paste. Hij had grote twijfels of hij wel wist wat goed voor hem was, maar omdat hij had altijd veel bewondering had voor buizerd en haar verziende blik volgde hij haar advies op. Het was enige tijd stil op de heuvel. De zon klom nog wat verder naar de top, de wind ruiste wat door de bomen. Vos wachtte af, zijn staart om zijn poten gekruld. Buizerd zichtbaar onverstoord.

‘Nou’ zei muis uiteindelijk ‘Ik weet dat ik heel goed ben in voelen en horen en ruiken. Alleen dat zien, daar kan ik niet goed bij. En dus dacht ik, als ik nou verdwaald ben dan ga ik gewoon voelen en horen en ruiken om weer thuis te kunnen komen’. Muis ging wat rechter op zitten, er daagde wat vastberadenheid bij hem. ‘Dat is eigenlijk niet zo’n heel slecht idee’ en muis ging nog wat rechter op zitten. ‘Ja, dat ga ik doen. Beter nog. Ik ga het gelijk proberen. Dank je wel buizerd. Dank je wel vos’. Muis groette zijn vrienden enthousiast en ging op een klein holletje naar huis.

Vos en buizerd keken muis na terwijl hij met grote sprongen de heuvel af rende. Ze hadden beide een groot respect voor die kleine muis en zijn moed om telkens weer zijn holletje te verlaten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s