Rouw en loslaten op je pad

Geplaatst door

Ik kijk naar de titel op de voorkant van de happinez. Eigenlijk lees ik dat tijdschrift nooit, maar ik kreeg hem gratis bij 3 pakjes thee in de winkel. Het was weer eens tijd voor iets gedachteloos. Vroeger was gedachteloos de margriet of de libelle, nu is dat de happinez. De titel van deze uitgave is ‘laat het los’ en terwijl ik kijk naar de mevrouw op de voorpagina, heb ik het idee dat ze geen idee heeft hoe ver dat loslaten eigenlijk wel gaat.

Tot nu toe is er op het innerlijke pad één ding wat steeds terugkerend is, dus daar ben ik het zeker mee eens. Loslaten….. Maar hoewel dat misschien begint bij volle keukenkastjes, inmiddels is loslaten allesomvattend en doordringend en er is niks dat daarbij ontzien wordt. Want ontzien is kiezen voor onbewustheid.

Je zou kunnen zeggen dat ik momenteel weer een rouwproces doormaak. Loslaten is een vorm van rouwen dus dat is me niet vreemd, maar ook deze gaat weer een laag dieper. Ik rouw momenteel niet om spullen, om overbodige kleding, om de relaties die niet meer passen, een oude baan, om het afscheid van mijn partner, een bekend huis en woonplaats, een oude manier van leven en mezelf zien met alle concepten en ideeën die daarbij hoorden, om oude herinneringen of toekomstbeelden. Dat is allemaal geweest en ook allemaal op hun manier essentieel geweest om te leren loslaten. Maar momenteel rouw ik om mezelf. Mezelf, wat niet mijn ware zelf is uiteraard, maar dat kleine flintertje ego dat nog steeds het gevoel heeft dat het zijn identiteit in de wereld kan vinden tussen de mensen. De oude identiteit heb ik in essentie allang losgelaten, maar de behoefte om verteld te worden wie ik ben. Die is er nog.

Maar wie ik ben, dat kunnen de mensen me niet zeggen. Hoe doordrongen ik ervan ben om me door de mensen mijn identiteit te laten zien blijkt wel uit het feit dat ik nu graag onder de mensen wil zijn. Ik kon weken alleen zijn zonder iemand nodig te hebben om aan te spiegelen, maar nu mijn volgende stap zich aandient op mijn spiritueel pad wil ik onder de mensen zijn. Ik wil letterlijk gezien worden, misschien nog voor een laatste keer. En tegelijkertijd komt daarbij teleurstelling, want wie ziet me zoals ik ben. Wie ziet mijn ziel? Iemand? Vertel me dan wie ik ben? Maar niemand ziet mijn ziel en zelfs niet familie of geliefden, of eigenlijk logischerwijs, want hoe dichter mensen bij je staan hoe minder goed ze je vaak zien.

Dus ga ik weer naar huis in de wetenschap dat de ene persoon ziet dat ik ‘een leuke jonge meid ben’ en daarom een praatje aanknoopt. Dat de ander denkt dat ik heel wijs ben of gewoon aardig, misschien zelfs via via bekend voorkomt. Misschien ben ik wel familie van….. het is een kleine wereld. En zeker ik kan niet weten wat andere mensen denken, maar gezien ik soms ook dergelijke gedachten heb over anderen kan ik me voorstellen dat er af en toe ook zo naar mij wordt gekeken. Dat is helemaal goed, geen oordeel. Maar weet ik al wie ik ben? Nee.

Het is een verwoede poging, een soort van reddeloze poging om toch nog thuis te kunnen zijn onder de mensen. Om me toch nog te kunnen vinden onder de mensen. Alsjeblieft zie mij, want dat zou mijn redding betekenen. Betekenen dat ik nog bij jullie kan blijven. En die poging is al enkele maanden gaande. Hoe meer ik ego loslaat, hoe harder het laatste beetje vasthoudt aan het feit dat het denkt dat het mens is. Dus zit ik thuis en mijn hart huilt. Het is een huilen van het weten dat ik toch de volgende stap weer zal zetten op mijn pad en de volgende. Dat mijn taak is om vooruit te gaan en terug te brengen voor diegenen die na mij komen. Dus ik zeg tegen de mensen ik hou van jullie, meer dan ik ooit heb gedaan, maar ik behoor niet aan jullie toe. Ik behoor niet in de wereld van de mensen. Ik behoor aan God.

Be in this world, but not of it. En zoals jezus aangaf ‘De vossen hebben holen en de vogels hebben nesten, maar de Mensenzoon kan zijn hoofd nergens te ruste leggen’ (Mat. 8: 20). Deze uitdrukkingen komen nu tot leven voor mij, ik leef ze als deel van mijn pad.

Het is gek want er is een stuk loyaliteit naar de mensen dat me wil overtuigen dat ik het mensenspel mee moet blijven spelen omdat ik anders mensen teleurstel. Het is gek want ik denk dat als ik aan God behoor ik geen relatie meer kan hebben met mensen in mijn leven. Alsof ik de mens verloochen. En toch is ook dit een illusie. Laten we met zijn allen doen alsof dit leven het echte leven is en daar aan vasthouden, want alleen zo kunnen we onszelf en elkaar beschermen tegen het feit dat we niet weten wie we zijn. Dat we niet weten waar we echt thuishoren. Dat we niet weten dat wij een stukje God zijn in essentie. Laten we mens zijn en als het moet mens zijn dat op zoek is naar God.

Maar we zijn God en doen alsof we mens zijn.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s