Geweldloos communiceren: rots in de branding

Geplaatst door

Vandaag voel ik de grote drang om met jullie te praten over het middel dat mij zeker de laatste weken, maar eigenlijk al de laatste 2 jaar, door allerlei lastige situaties heen helpt. En dat is geweldloze communicatie. Ik ben geen expert in de officiële therapeutische techniek van geweldloze communicatie, ik heb hier één keer een workshop over gevolgd. Maar wat ik inmiddels mezelf wel kan toeschrijven is dat ik een soort van ervaringsdeskundige aan het worden ben om moeilijke situaties te bespreken met mensen die dichtbij staan. Zo put ik bijvoorbeeld ook uit een gesprek met mijn ouders deze week.

In dit artikel gebruik ik dus de term geweldloze communicatie, maar eigenlijk heb ik gewoon mijn eigen draai eraan gegeven. En dat werkt voor mij. Dus als jullie mij toestaan dan vertel ik over mijn vorm van geweldloos communiceren.

Misschien vraag je je inmiddels wel af wat de noodzaak is van geweldloze communicatie. Maar ik ben er vrij zeker van dat alle lezers die hun innerlijke pad lopen de noodzaak van een gebalanceerde manier van communiceren in deze onrustige tijd wel inzien. Er komt simpelweg in persoonlijke relaties als op wereldniveau teveel pijn, boosheid en onopgeloste zaken omhoog om er niet bijna dagelijks mee in contact te zijn. Je hoeft je teen zogezegd maar buiten de deur te steken en je staat al op die van een ander.

Buitenom onverwerkte zaken die omhoog komen is geweldloos communiceren voor mij heel relevant, omdat ik simpelweg door mijn ontwikkelingen een steeds grotere kloof moet overbruggen naar het realiteitsbeeld van een aantal mensen met wie ik contact heb. Dit zie ik vooral richting familie sterk naar boven komen, zo ook in het gesprek dat ik deze week met mijn ouders heb gehad.

Waar bestaat die communicatiekloof uit?

In eerste instantie willen alle mensen, vooral familie, begrepen en gezien worden in hun behoeften, maar omdat ik veelal niet meer reageer op de manier die herkend wordt als liefdevol (bijvoorbeeld door mee te lijden of zorgen te proberen te valideren) vind er dus ook niet op een bekende wijze de bevrediging van behoeften plaats die gezocht wordt.

Een persoon kan bijvoorbeeld erg met een bepaald thema zitten en dat met mij delen. Wat ik dan doe is precies het tegenovergestelde van wat normaal gesproken gedaan wordt. Ik bevestig ze niet in hun verhaal, maar ik laat ze praten en probeer daarna de illusies in hun verhaal door te prikken om ze helderheid te geven. Nee, meehuilen doe ik niet als ik het probleem doorzie als een verhaal en ik vind mensen helaas gezien helemaal niet zielig. Ik kan mensen niet meer als zielig zien, omdat ze voor mij de volledig capabele creators zijn van hun leven. Dus help ik ze weer alle verantwoordelijkheid voor hun leven terug te nemen, in plaats van ze te gaan redden van wat ze voor zichzelf kunnen leren. Zoals je misschien wel snapt botst dit enorm, omdat er nou eenmaal vaste overtuigingen rondzwerven over wat hoort in een persoonlijke relatie en wat niet. Zoals ‘je moet je best doen om lijden van de ander te voorkomen’, of ‘als je niet bezorgd bent en meepraat ben je gevoelloos’. Als iemand een probleem heeft, moet je mee de put in. Zo schijnt dat me toe.

Daarnaast willen de meeste mensen eigenlijk niet de verantwoordelijkheid nemen voor hun persoonlijke groei en levenslessen, maar willen ze graag dat het gemakkelijk opgelost wordt. Dit gaat helaas bij mij, na een aantal jaar persoonlijke groei, niet meer door de beugel. Nou ben ik fan van Goddelijke vrije wil in alle mensen, dus moet men zelf weten of ze aan hun persoonlijke lessen werken. Maar ik kan geen illusies versterken en anderen helpen in hun overtuiging dat de wereld of anderen verantwoordelijk zijn voor hun situatie. Helaas, ik kan daar voor mezelf ook niet meer voor weglopen. En dit blijkt steeds helderder in mijn communicatie naar anderen en zo vooral in de familierelaties.

Wat ik belangrijk vind, vinden zij niet belangrijk. Waar zij bang van worden moet ik om lachen, waar ik van moet huilen snappen zij niet. Kortweg, ik zie het leven niet zo zoals zij het zien. Ik praat Chinees en zij Nederlands.

Hoe overbrug je de kloof?

Dus wat doe je als je inmiddels zo ver uit elkaar gegroeid bent dat met name de relevante thema’s die voorbij komen om te bespreken vooral maar voor één kant van de tafel te begrijpen zijn?

Houd voor ogen dat je een gesprek hebt om elkaar te begrijpen en te horen. Ik merk vaak dat voor mensen die niet hetzelfde bewustzijnsniveau hebben het heel moeilijk is om te snappen wat ik zeg. Wat je nooit ervaren hebt kun je immers niet snappen. Dat is hetzelfde als weten hoe het is om een kind te baren terwijl je het nooit zelf hebt ervaren. Maar aan de andere kant, de thema’s die aangedragen worden uit 3e dimensioneel bewustzijn zijn voor mij soms ook lastig om te begrijpen. Ik kom hier ook vandaan, maar soms lijkt het zo overduidelijk wat de oplossing is dat ik het probleem van de ander niet meer goed herken. Maar hoe ver het thema ook van je af staat, houd vast aan de wens om elkaar te verstaan. Vraag door als je iets niet snapt en als het echt chinees is voor jou geef dan in ieder geval aan dat je er voor ze bent en dat je ze hoort.

Heb mildheid, geduld en compassie naar de ander, wat voor zaken er ook opgeworpen worden. Ook al denk je, ‘dit is zo opgelost als je dit doet’, geef de ander liefde en compassie. Laat ze hun verhaal doen en vertel niet gelijk hoe ze zaken moeten oplossen. De ander heeft alle recht om iets als probleem te ervaren en wil in eerste instantie gewoon gehoord worden. Oplossingen komen als mensen volledig hun verhaal hebben kunnen doen. Daarnaast als de ander een oordeel heeft over jou, geef dan aan dat je dit niet prettig vindt in het gesprek en vraag daarna opheldering waar dat gevoel bij de ander vandaan komt. Bied oprechte excuses aan wanneer je voelt dat je iets goed te maken hebt, maar enkel wanneer het oordeel van de ander voor jou waarheid bevat.

Praat vanuit jezelf en vanuit je gevoel. Dus geef aan dat je iets hebt ervaren als pijnlijk of dat er een emotie omhoog kwam, maar laat daarbij geen oordeel of schuld door schijnen naar de ander. Het is heel anders te zeggen dat ‘toen je X zei, voelde ik me heel verdrietig’, dan te zeggen ‘je kwetst mensen door de manier waarop je dingen zegt’. Het eerste gaat over jouw ervaring, het tweede geeft een oordeel weer. Op het eerste kan de gesprekspartner nauwelijks boos worden want het is van jou, het tweede leidt vaak tot discussie, boosheid en oordelen die terug komen. Zo kom je in strijd terecht.

Geef aan wat jij wilt in het contact met de ander. Nou merk ik voor mijzelf dat het niet zo moeilijk is om aan te geven wat ik wil naar anderen. Voor mij hoort dat bij zelfzorg. Wel merk ik dat, wederom als voorbeeld, mijn familie er zo op ingesteld is dat ze zaken voor elkaar regelen en de behoeften van elkaar aanvoelen dat ze er niet op berekend zijn om dingen voor zichzelf te vragen. Ze verwachten gewoon dat ik er rekening mee houd dat ik regelmatig contact met ze heb. Omdat mijn instelling is dat je zelf vraagt wat je nodig hebt, dan hoef ik niet voor de ander te denken en zij niet voor mij, kan ik dan ook gerust afwachten tot ze aangeven wat ze willen. Ik hoop dus door zelf steeds aan te geven wat ik wil als voorbeeld te dienen. Maar ik moet eerlijk zeggen, dit vlot nog niet zo op het moment.

Wees heel helder in wat jouw grenzen zijn. Ik merkte afgelopen jaar wel eens de neiging om water bij de wijn te doen, mijn eigen wensen aan de kant te zetten omdat ik het contact met familie al erg moeizaam vind. Geef ze dan in ieder geval dat.. Dat heb ik nu niet meer. Het is heel belangrijk, vooral als je merkt dat je iets nodig hebt voor jouw manier van leven en jouw bewustzijnsgroei dat je daar helder in bent en aan vasthoudt. Ook al wijkt het af van wat de consensus is in 3d relaties. Een klein voorbeeld uit mijn eigen familiesfeer. Mijn familie kan bijvoorbeeld de behoefte hebben om onaangekondigd bij mij binnen te kunnen wippen, want dat doen ze immers bij iedereen. Maar ik vind dit absoluut niet prettig, mijn huis is mijn heilige ruimte waar ik rust en herstel vind dus heb ik geen open deur beleid. Ongeacht of de familie denkt dat ik een zure appel ben hierin, hou ik hieraan vast. Het is voor mijn hoogste goed.

 

Dank je wel voor het meelezen en mocht jij ook met een 3d naar 5d communicatiekloof zitten (volgens mij heb ik een nieuw woord uitgevonden) dan wens ik je veel sterkte. Heb jij trouwens tips om de kloof te overbruggen deel ze dan vooral in de opmerkingen hieronder. Dan heeft iedereen er wat aan.

Groeten

Laura

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s