Over familie: van 3d naar 5d

Geplaatst door

Ik ben vandaag begonnen met een stuk te schrijven, maar dat wilde niet vlotten. Dus heb de hele post weer weggegooid. Nu ik even stilzit en gevraagd heb waar dat door komt wordt me duidelijk dat ik ergens omheen aan het draaien ben. Dit onderwerp, hoewel een heel persoonlijk iets, moet toch echt naar buiten voordat ik verder kan met andere dingen.

Dus vandaar dat ik met jullie vandaag deel dat ik al een aantal maanden bezig ben met het thema familie. En wat familie voor mij nou eigenlijk is. Een paar maanden geleden kwam namelijk door een ervaring in mijn geboortefamilie een hele diepe verwonding omhoog die er nog voor mij is om te helen. Daar ben ik dus mee aan de slag gegaan en daar werk ik nog steeds aan. Een van de dingen die de verwonding me duidelijk heeft gemaakt is dat ik eigenlijk niet zo’n goed beeld heb van wat familie nou eigenlijk is. En ook heeft hij mij duidelijk gemaakt dat ik me niet meer heel erg thuis voel in mijn familie.

Het is een onderwerp waar ik mijn hoofd niet goed omheen kan krijgen, dus misschien dat mijn hart er meer wijs van kan maken.

De diepe verwonding die omhoog kwam in contact met mijn geboortefamilie heeft tot gevolg gehad dat ik een nieuw deel van mij leerde kennen. Eigenlijk is het een heel oud deel, maar het zat heel diep in mij weggestopt dus was ik me niet bewust van het bestaan ervan. Dit deel van mij is een van mijn innerlijke kinderen. Het is het kind in mij dat het belangrijk vind om ergens thuis te zijn, om dingen samen te doen en om simpelweg gezien te worden om wie het is. En de waarheid is, ook al is het pijnlijk, dat ik me de afgelopen jaren steeds minder thuis ben gaan voelen bij mijn geboortefamilie. Het lijkt er zelfs op dat, nu ik steeds meer zelfliefde vind en steeds meer mezelf kan zijn, de match met de familie steeds minder wordt.

Hier en daar een oordeel over mijn afwijkende manier van leven, onbegrip voor mijn visie op het leven en behoeften van weerskanten die niet passen in het leven van beide partijen. En simpelweg het gevoel dat familie niet achter je staat als je het nodig hebt. Ik dacht altijd, ‘deze reacties horen erbij en als er maar liefde is kan ik dit allemaal dragen’. Maar al met al had ik niet door dat deze zaken in het contact weg aan het eroderen waren aan mijn echte behoefte voor familie. Namelijk veiligheid, een plek waar je echt volledig jezelf kan zijn, een plek waar geluisterd wordt zonder oordeel, een plek waar je gewoon samen bent. Hoe en wie je ook bent. Dit deel van mij, dit innerlijke kind, mist al deze zaken en je zou kunnen zeggen dat het op zoek is naar een nieuwe familie.

Dus ik zoek een familie te huur ;-). En weet je, ik ben blij dat deze verwonding omhoog komt om te helen. Want het geeft mij ook de kans om op relatieniveau, in mijn geboortefamilie maar ook daarbuiten, opnieuw te bekijken wat ik wel en niet in mijn leven wil. Het wordt me nu simpelweg duidelijk dat mijn geboortefamilie ook een constructie van de 3e dimensie is. Met ego, aanwezige pijnlichamen, verwachtingen en voorwaardelijke liefde. Ik heb mezelf lang voor de gek gehouden dat mijn familie altijd onvoorwaardelijke liefde heeft, maar die illusie is doorbroken. En de kat krijg ik niet meer terug in de zak. In die zin waren het mijn innerlijke kinderen die zichzelf voor gek hebben gehouden dat er altijd onvoorwaardelijke liefde is. Maar nu weet ik, net zo min als dat ik altijd onvoorwaardelijk liefde kan voelen in iedere situatie kunnen zij dat ook niet.

Dit stuk schrijf ik vooral vanuit de gevoelservaring van het innerlijke kind. Dat wil zeggen dat ik weet dat er veel oordelen zijn over mijn geboortefamilie die hierin doorklinken, maar anderzijds wil ik graag de ervaring delen zoals ik hem gevoeld heb. Inmiddels weet ik twee zaken van elkaar te scheiden en dat is: ik mag nog steeds verlangen naar onvoorwaardelijke liefde. Want dat is immers wat ieder mens verlangt. Maar het is niet zo dat, omdat ik in een familie geboren ben dat iedereen er toe in staat is om dit te geven op de manier die ik zoek. Dus ik moet het daar dan ook niet blijven zoeken. Beter nog in eerste instantie moet ik mezelf onvoorwaardelijke Liefde geven. En geloof me dit doe ik regelmatig anders zijn deze verwondingen niet te helen. Wat wel interessant is en blijft is dat ik hoewel ik onvoorwaardelijke liefde voor mezelf kan voelen en kan voelen vanuit mijn onstoffelijke familie, ik nog steeds de wens heb om onvoorwaardelijke liefde te ervaren in relatie tot andere mensen. De wens om te verbinden met anderen en op een nieuwe manier relatie’s aan te gaan ontwaakt nu heel sterk in mij. Het oude is voor mij namelijk gedaan, niet meer voor mij.

Het mooie is dat ik inmiddels relaties heb in mijn leven waar ik onvoorwaardelijke Liefde al voel stromen. Deze vriendschappen zijn mij ongelofelijk dierbaar en zijn voor mij Zielsfamilie. Voor mij zijn deze relatie’s prille vormen van hoe relaties in de 5e dimensie zullen zijn. Doordat ik in deze vriendschappen me echt begrepen voel op zielsniveau merk ik ook dat ik steeds minder behoefte heb aan mijn geboortefamilie. En dat is misschien wel de eerste stap naar een gezonde relatie met mijn geboortefamilie. Zonder verwachtingen van mijn kant.

Ik Ben & Wij Zijn

Een

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s