40 dagen in de woestijn

Geplaatst door

Ik heb een aantal dagen geleden een artikel met jullie gedeeld over de donkere nacht van de ziel. Helaas in het Engels dus misschien is dit niet voor alle lezers weggelegd. Maar waarom het met mij resoneert is dat ik momenteel en laatste maanden al door een donkere nacht van de ziel heen ga. En ik besef dat misschien niet duidelijk is voor mensen wat dit proces inhoudt. En wat het met je doet.

In dit artikel vertel ik je daarom meer over mijn persoonlijke donkere nacht van de ziel. Zodat jij wanneer je het meemaakt op je pad, en dat zul je, weet waarom je het ervaart en dat het niet iets is dat je fout doet. Nee, het is juist iets dat je voortgang markeert.

Het eerste dat ik denk is; He bah, moet ik hier nu over gaan schrijven? Maar dit is het enige wat nu uit mijn handen wil komen dus vertrouw ik erop dat dit de juiste mensen zal bereiken.

Het feit is en blijft dat het doormaken van je persoonlijke nacht van de ziel niet mooier gemaakt kan worden dan het is. Er zijn allerlei processen en leermomenten, helingen en wonderen op je pad waar je prachtig over kunt schrijven en wat ik graag doe. Maar dit proces is eerlijk gezegd heel lelijk. Het stript je tot op het bot en haalt alle vaste bodem vanonder je voeten. Eerlijk gezegd heb ik momenten gehad dat ik dacht dat ik er niet doorheen zou komen. En op dat moment was het enige waar ik me aan vast kon houden de gedachte ´ook dit gaat voorbij´. Zo zij het.

Hetgeen wat me het meest opvalt aan deze donkere nacht van de ziel is het feit dat ik zo duidelijk hiernaartoe heb gewerkt dat ik er niet omheen kan. Het was mijn diepste wens en zielsverlangen om Alles in mijzelf te helen, Alles in mijzelf onder ogen te komen en Mijzelf geheel te leren kennen tot in het diepst van mijn wezen. Dat heeft lange tijd geduurd, het helen en het systematisch afbreken van mijn valse identiteit. Het systematisch al mijn afweren omkeren zodat ik niks meer voor mijzelf kan verstoppen. En nu, in deze donkere nacht van de ziel komt alles dan ook tegelijkertijd aan het licht. Ik merk in mezelf dat ik nauwelijks nog onderbewuste heb om dingen in te verstoppen, ik heb geen kleed meer om pijn en trauma onder weg te steken. Ik weet dat ik dit kan dragen, want immers krijg je niet meer dan dat je aan kan. Maar ik heb me nog nooit zo ongelofelijk kwetsbaar gevoeld als de laatste maanden van mijn leven. Ik voel me kaal, zonder bescherming en zonder afleiding. Ik ben helder als glas en zie daarom ook alles dat in mij verschijnt onmiddellijk en direct als een dissonantie.

Dit uit zich in het feit dat alle verdriet en pijn en trauma die ik in me draag vrijwel continu in mijn bewustzijn is. Bij de meest geringe trigger komt alles in zijn hevigheid naar boven. Daardoor ben ik me steeds meer gaan afzonderen van andere mensen tijdens deze periode. En dat is hard nodig. Ik kan maar heel weinig hebben en vanuit het feit dat ik nauwelijks nog afweermechanismen heb in de vorm van grapjes maken, speelsheid of verbale schermutselingen ben ik ook momenteel aardig onbehouwen. Dat wil zeggen vanuit die kwetsbaarheid kan ik agressief reageren op andere mensen die ongemerkt iets bij mij raken. Nu heb ik in mezelf een redelijk draagvlak opgebouwd de laatste jaren om zware emoties te kunnen dragen dus dat is in zekere zin mijn redding, maar ik merk wel de noodzaak om de laatste resten onverwerkte emoties in mijzelf heel snel te gaan helen. Alsof mijn ziel zegt ´kom op, nog een laatste beetje en dan ben je er vanaf´.

Tegelijkertijd loopt naast dit bewustzijn van alle onverwerkte zaken in mij ook nog het feit dat ik me deze dagen nauwelijks nog kan verliezen in dingen buiten mij. Naar mate ik verder kom op mijn pad verlies ik namelijk steeds meer mijn identificatie met materiële zaken en alles wat buiten mij is. Dat proces is al een aantal jaren gaande maar inmiddels, wat bijdraagt aan de donkere nacht van de ziel, heb ik het gevoel dat er niks meer buiten mij is waar ik van kan genieten. Als ik om me heen kijk is alles grijs en grauw. Ik vind geen plezier in eten, ik vind geen plezier in sociaal contact en ik vind geen plezier in de vormen van entertainment die ik vroeger wel genoot zoals boeken lezen, films kijken wat dan ook. Het is niet zozeer het feit dat al die dingen niks waard zijn voor een gezond en gelukkig leven, want daar hebben ze zeer zeker plaats in. Het is meer dat het me inmiddels zo duidelijk wordt dat vreugde enkel in mezelf gevonden kan worden. Dat ik enkel en alleen nog verlang naar eenheid met God. En dat is het doel van de donkere nacht van de ziel. Om de spirituele zoeker zodanig het licht buiten zich te laten verliezen dat hij ervoor kiest om eerst het licht in zichzelf te gaan realiseren. Het laatste sterven aan de eigen identiteit en het vinden van de verbinding met God.

Want immers wie zou het licht in zichzelf zoeken als hij zich nog kan verliezen, afleiden met en kan genieten van alles wat deze mooie aarde te bieden heeft. In zekere zin is het dus mijn ziel die op deze wijze ervoor zorgt dat ik alle verlangen voor dingen buiten mij verlies. Zodat ik me uit wanhoop wel naar binnen moet keren. Dat is erg lastig, want ´binnen´in mij zijn ook al die dingen waar ik het liefst nog hard voor wegloop. Dus nu en nogmaals doorloop ik het proces van voelen wat er in mij te voelen is en zo mijn weerstand weer los te laten. Dat gaat moeizaam en met kleine stappen. Hierin ervaar ik de doodstrijd van mijn ego in volle hevigheid.

Geen identiteit, geen afleiding, geen licht buiten mijzelf. Maar wel de pijn en verdriet in mijzelf wachtend om doorbroken te worden om weer bij de Liefde te komen. Ik ben voor het blok gezet en moet kiezen tussen een leven vol as of de meest heftige pijn doorvoelen die ik ooit hebt ervaren. Dit maakt de donkere nacht van de Ziel het meest heftige proces dat ik ooit heb meegemaakt. Het vergt alles van mij dat ik kan geven aan mijzelf.

Gelukkig is daar de Liefde en gelukkig is er de gidsing van mijn ziel en mijn Hoger Zelf. Want dit is een stuk van mijn pad dat ik alleen moet lopen, mogelijk dat er maar weinig mensen zijn in de stof die dit begrijpen, maar gelukkig ben ik nooit alleen. Aumen.

 

Ik schrijf dit nadat ik al door een aantal hele diepe dalen ben gegaan en momenteel ben ik in een rustperiode waarin ik weer in balans kom. Maar ik weet ook dat dit het laatste werk is, het werk dat nog moet geschieden, voordat ik me geheel kan overgeven aan God.

Laura

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s