7 mei – diep trauma

Geplaatst door

Vandaag lees je post 54 van het Ascensiedagboek. Leuk dat je erbij bent.

Een van de moeilijkste dingen aan het ascensieproces in het algemeen vind ik het verwerken van dingen waarvan ik niet weet waar ze vandaan komen. Het komt regelmatig voor dat ik negatieve energie van het collectief van de mensheid aan het transmuteren ben. En dat geldt voor de meeste lichtwerkers. Feitelijk alles wat iemand heelt in zichzelf heelt hij voor het collectief. Maar in dat geval heb ik meestal wel door dat het het collectief is dat iets in mij triggert, het voelt dan meestal als van buitenaf. Een simpele vraag als ‘Is dit van mij’ geeft dan meestal gelijk inzicht en de mogelijkheid om het los te laten. Of in ieder geval mijn identificatie ermee los te laten.

Maar de laatste paar dagen gaat het om een ander soort verwerking, dat ik eerlijk gezegd echt pittig vind om doorheen te komen. Wat ik nu aan het verwerken ben is namelijk wel van mij, zeker weten van mij. Alleen weet ik niet uit welke vorige levens, alternatieve tijdslijnen en aspecten van mij het komt. En juist dat ik geen beelden erbij heb, of niet weet waar het vandaan komt, maakt dat ik heel gemakkelijk de emoties die vrijkomen over mijn leven nu heen projecteer. Het niet weten vind ik heel lastig in deze om mee om te gaan, omdat het lijkt alsof ik dan blind aan het vliegen ben. Ik weet alleen dat de negatieve energie, een diep gevoel van verlatenheid en uitzichtloosheid, heel diep was weggeborgen in mijn DNA. Ik heb simpelweg nooit geweten dat het er was. Tot de gelukkige dag kwam (een paar dagen geleden) dat mijn ziel blijkbaar besloot dat ik sterk genoeg ben om dit te verwerken. Dus hier ben ik nu.

Trauma dat opgeslagen is in je DNA helen werkt heel anders dan oppervlakkiger zaken helen. Iets wat ondiep zit, bijvoorbeeld in je emotionele lichaam, kun je namelijk gemakkelijk met wortel en al uittrekken en verwerk je als je wil dan ook betrekkelijk snel. Trauma uit DNA voelt als een soort van waas die omhoogkomt en om je heen blijft hangen als een wolk. Bij mij voelt het dan soms dagenlang alsof ik in een ondoorzichtige cocon zit waar ik niet zomaar uit kom. Ik kan het proces dan ook moeilijk even halt zetten tot een geschikter moment omdat het alles zo omvat. Het loslaten ervan duurt langer en heeft ook meer werk, vaak ook fysieke uiting ervan, nodig.

En ik mag alle zeilen bijzetten om

-trauma uit vorig leven niet over mijn huidige leven te projecteren

-me er niet volledig mee te identificeren

-tegelijkertijd mijn werk te doen en dagelijkse leven op orde te houden

Oftewel het is niet mijn favoriete bezigheid om mijn DNA te helen. Wel weet ik dat het een mijlpaal is dat ik dit mag doen omdat je pas je fysieke lichaam van trauma gaat helen als je mentale en emotionele opslag grotendeels verwerkt is.

Mocht je dit herkennen dan wens ik je ook veel sterkte. En zo gaan we moedig door!

2 comments

    1. Hoi Veronique. Ik zie je en sterkte! Bedoel je met geholpen worden hulp van hogerhand? In mijn geval als ik echt niet weet hoe ik ergens uit kom gebruik ik regelmatig de mantra ‘help me help myself’. Dat is een soort van noodsignaal naar je engelen en gidsen. Ook kun je bijvoorbeeld Aartsengel Uriel vragen om wijsheid en helderheid om in te zien wat je te helen hebt. Als je weet wat er geheeld mag worden ben je al halverwege. Voor meer specifieke ideeën van mijn kant kun je me altijd mailen. Groetjes Laura

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s