Het wonder van Kerstmis (een kerstverhaal)

Geplaatst door

Ben je al in verwondering? Of zwoeg je door alle kerstboodschappen heen? Het is aan jou de keuze of je Kerstmis vanuit je Hart laat ontstaan, met vreugde, verrassingen en samenzijn. Of dat je het vanuit je hoofd laat ontstaan, met alle moeten, verwachtingen en vaste tradities. Wat je ook kiest, zo van binnen zo van buiten.

Als kerstcadeautje aan jou een paar korte verhaaltjes over mijn ervaring van het wonder van Kerst. In de hoop dat dit verhaal het kerstvuur in je hart aanwakkert.

Kerstgroen

Ik open de schuurdeur bij mijn ouders en stap naar binnen. Het was fris buiten, maar hierbinnen is het lekker warm. Mijn moeder draait zich om en groet me, ze vind het leuk dat ik kom kijken hoe ze kerststukjes aan het maken is. Die verkoopt ze ieder jaar rond de kerst aan mensen in het dorp, zodat ze iets moois hebben voor in huis of om weg te geven. De hele schuur staat vol met kratjes en dozen vol groen. Ik zie klimop, conifeer, mos en spar. Glimmende kerstballen in bordeauxrood, paars en grijs tot elektrisch blauw. Kunstbloemen waaronder rozen, dennenappels en rozenbottels. Sterren en kaarsen en glitter. Ik zie linten, touw en op tafel verschillende bloemstukjes die staan te wachten tot ze meegenomen worden met iemand. Die wachten op een thuis zeg maar. Gelukkig ligt het adoptietempo heel hoog en kunnen ze vrijwel allemaal ergens Kerst vieren. En terwijl ik dat alles in me opneem zegt mijn moeder, Ik ben best druk geloof ik. Maar volgens mij is het een mooi druk, een creatief druk. Ze loopt zelfverzekerd rond in de schuur en weet hoe ze dingen samen kan brengen tot iets wat een huis oplicht. Tot iets wat een glimlach geeft als je het ontvangt. Dat is een beetje van de magie van Kerst. Iets maken op jouw eigen manier en het dan doorgeven aan de wereld. Terwijl ik een stuk aan het maken ben voor mijzelf aan de voordeur, hoor ik mijn moeder zeggen dat het ook niet snel gaat bij mij. En dat ben ik zeker met haar eens, en dat is ook goed. Ik maak iets omdat ik ervan geniet om te maken, omdat ik geniet van het samen in de schuur zijn, de geur van het groen en de kleuren. Het voorzichtig iets schikken zodat het precies is zoals je het wilt. En hoewel ik haar af en toe even uit haar flow haal, omdat ik weer even met het tangetje er vandoor ben, matcht het wonderbaarlijk goed. Die zelfverzekerde tred van mijn moeder en mijn ontdekken hoe ik iets wil maken.

Spelen?

Begin december logeer ik bij een vriend van mij aan de Veluwe. We houden die zaterdag huiswerkdag met studenten van de opleiding die we doen. Het kerstgevoel is er die dag bij mij al vroeg bij, want we zijn aardig ingesneeuwd. Ik denk dat er zeker 15 cm sneeuw ligt aan het eind van de zaterdag. Maar ja, omdat we zo druk zijn de hele dag ben ik nog nauwelijks buiten geweest. Om bijvoorbeeld een sneeuwengel te maken, of een sneeuwpop te bouwen. Een sneeuwballengevecht te houden, of onder de bomen door te lopen en met een klein duwtje tegen een tak een hele hoop poedersneeuw naar beneden laten stuiven. Of wat ik dan maar kan bedenken. De buurkinderen en buurman waren een goed voorbeeld want die hadden de vorige avond al een sneeuwpop in de maak.  Je moet ijzer smeden wanneer het heet is, of eigenlijk sneeuw scheppen wanneer het koud is. Eind van de middag is het eindelijk zover. We lopen naar buiten om afscheid te nemen van de laatste bezoekster van de dag. Ik noem haar even Mus als het mag. Ik kijk vertwijfeld naar de sneeuw en bedenk of ik er nog wat mee wil doen die dag. Hè die twijfel, die had ik als kind niet zo. Maar dat moment gaat dan ook weer voorbij.. Terwijl ik even later sta te genieten van de frisse lucht en knerpende sneeuw onder mijn voeten vanaf het grasveldje bij de voordeur, zie ik uit mijn ooghoek wat beweging. Instinct neemt het over en ik kan nog net ‘Nee’ roepen en uit de weg springen terwijl mus een sneeuwbal naar me toe slingert. Binnen de kortste keren zorg ik voor voldoende afstand tussen ons door naar een portiekje een huis verder te rennen. En me daar te verschuilen, terwijl ik zo snel mogelijk sneeuwballen op Mus afvuur. En die ook net zo snel weer terug komen. We zijn goed aan elkaar gewaagd. Helaas hebben we net teveel afstand tussen ons. Want vrijwel iedere keer kunnen we de sneeuwballen ontwijken door opzij te stappen. Mus, ze was het waarschijnlijk beu dat ik me aan het wegstoppen was, komt op me afgerend en probeert een handvol sneeuw in mijn gezicht te schuiven. Na een kleine worsteling, die niet echt effectief is want we zijn allebei nog aardig sneeuwvrij, besluiten we dat het mooi geweest is zo. Ik vermoed dat het spektakel nog geen 5 minuten heeft geduurd in totaal, maar het was me misschien nog wel kostbaarder dan een lange veldslag, omdat het zo’n flits was. Een Kerstflits. Omdat ik zo toch even mijn innerlijke kind naar buiten kon laten. Dank je wel voor het spelen Mus.

Optuigen

De ochtend dat ik vertrek van de Veluwe heb ik het genoegen om te zien hoe diezelfde vriend de kerstboom inricht. Het is een druk weekend geweest en daarom wacht hij totdat alle bezoek weg is. Want zo zegt hij, een kerstboom inrichten doe ik echt voor mezelf. Ik wil niet nadenken over wat andere mensen ervan vinden. Daar spreekt wijsheid uit. Maar ik ben er nog! Dus ik voel me aardig vereerd. Hij zet de tafeltjes klaar en zet de boom in elkaar. Het is een kunstboom (nepboom klinkt een beetje neerbuigend), maar wel een boom. Terwijl hij de lampjes in de boom hangt en met de kerstballen aan de slag gaat ben ik even in twijfel. Zou ik meehelpen met de boom versieren? Of zal ik het helemaal aan hem laten, want als ik mee doe dan wordt hij anders dan wanneer ik gewoon toekijk. En omdat ik net uit een meditatie kom en nog niet echt in Doe- stand ben, besluit ik gewoon toe te kijken vanaf de bank. Ik verbaas me over de zorg die hij heeft voor het één voor één uitzoeken van de kerstballen, zilver en bruin, de haakjes eraan vastmaken en ze dan in de boom hangen. Ook gaan er bovenin twee vogeltjes in de boom. Alles wat de boom in gaat, gaat met zorg en aandacht voor de goeie plek. Niet gehaast en met plezier. Op dat moment wordt ik me bewust van iets dat ik al een paar keer heb ervaren in de decembermaand. Namelijk het wonder van het kijken door de ogen van een ander. Het is waarschijnlijk niet hoe ik de boom zou inrichten en misschien had ik andere jaren wel gedacht dat er iets anders moest. Maar het enige wat ik ervaar is verwondering en dankbaarheid dat ik mee mag genieten van het plezier dat hij uitstraalt, terwijl hij de boom optuigt. Het is inderdaad zijn boom en niet de mijne, maar dat maakt op dat moment helemaal niks uit. Hij is prachtig. Af en toe kan ik me toch niet inhouden en moet ik aangeven dat er ergens een gat zit in de boom. Vanaf de bank zeg ik een beetje meer naar links, een beetje hoger. En dat is precies de goeie plek! Als het rond is loop ik naar de boom en her- schik ik een van de lichtjes, zodat ze overal in de kamer goed te zien zijn. We besluiten verder nog dat die ene grote kerstbal die helemaal onderin de boom hangt, aan een klein takje bungelend, wel erg avontuurlijk leeft. Maar of hij uiteindelijk nog een veiliger plekje heeft gekregen, dat ben ik vergeten te vragen.

Knerp naar Krak

In Zeeland valt de sneeuw pas een dag later. Het is zo mooi om door de sneeuw te lopen. Het is zo mooi wanneer alles om je heen wit is. Onaangeraakt, koud, helder. Ik loop een rondje rond het dorp in de vers gevallen sneeuw. Ik geniet van alle stukken stoep en straat die nog on- bewandeld zijn voor me, en dat zijn er veel. Wanneer ik mijn voet neerzet op zo’n stuk ongerepte sneeuw dan is het eerste stuk zacht en poederachtig, daarna gaat de sneeuw weerstand geven aan mijn voet en schuift de sneeuw dichter op elkaar. Knerup. Nog een pas. Knerup. En een grote sprong met twee voeten naast elkaar de stoeprand af. Geen knerup. Nee, geen knerup want daar was ik te enthousiast voor. Knerup krijg je voornamelijk wanneer je eerst je hiel en dan de bal van je voet op de sneeuw plaatst. Als je je voet vlak op de grond plaatst, bijvoorbeeld als je springt, krijg je een kortere knerup, een Knerp.. Ze zeggen dat inuit (eskimo’s) honderd woorden hebben voor sneeuw. Verschillende soorten sneeuw weliswaar, maar in het Nederlands kom ik niet zo ver. Eigenlijk kom ik niet veel verder dan Poedersneeuw en natte sneeuw. Vandaag is het poedersneeuw. Ik weet zeker dat ze ook een benaming hebben voor het geluid dat sneeuw maakt als je erop stapt. Als ik er ooit eentje tegenkom dan vraag ik het voor je. Of eigenlijk voor mezelf. Maar dan kun je het altijd komen navragen. Als ik omhoog kijk dan zie ik een ijsblauwe lucht met wolken die vol hangen met sneeuw. De zon geeft de wolken een bijzondere uitstraling, het licht breekt in de wolken en die krijgen een doffe en melkachtige aanblik. Dat zie je alleen wanneer het koud is. Wolken laten normaal niet zoveel licht door, normaal wanneer het regenwolken zijn dan. Maar nu zijn het miljoenen ijskristallen die licht opvangen en weer doorgeven. Opvangen en weer doorgeven aan elkaar, alle kanten op. Brrrr wat zal het koud zijn daarboven in de wolken. Weer terug op aarde, met mijn voeten in de sneeuw is de lucht zuiver en helder om in te ademen en het is net alsof alles om me heen een beetje gedempt wordt. Alsof niet alleen de contouren van alle voorwerpen en gebouwen, maar ook de normale drukte en beslommeringen van alle dag worden verzacht. Geluid reist minder ver door de sneeuw en wordt niet weerkaatst maar opgenomen door de sneeuw. In dat opzicht isoleert sneeuw alles een beetje. Alleen in een sneeuwlandschap. Zo voelt het. Want als ik om me heen kijk tijdens de wandeling zijn er verrassend weinig mensen buiten om van de sneeuw te genieten. Misschien is de sneeuw gewoon lastig? Aan de ene kant snap ik dat wel, reizen kost wat meer voorbereiding. Maar aan de andere kant Is de sneeuw gewoon. Die komt wanneer hij komt en dan kun je ertegen vechten of je kunt ervan genieten. Ik doe in ieder geval de laatste. Tijdens de wandeling kom ik twee honden tegen die dolblij zijn en genieten van alle verse sneeuw. Ze komen enthousiast spelend langs mij gerend en ik zie hoe de één getackeld wordt door de andere en vol met zijn kop en bovenlijf in een sneeuwbank terecht komt. Poeffffff. Dat klinkt mooi. Maar ik ga het niet nadoen. Want dan komt er vast sneeuw onder mijn jas. Brrrr.. Dus ik zeg ze gedag en loop verder terug naar huis. Ik kom er thuis achter dat ik mijn mooie wandeling wel met een paar blaren heb moeten bekopen. Maar die zijn het meer dan waard. Een paar dagen later loop ik met een vriend en zijn hond een rondje door de sneeuw. De sneeuw is inmiddels niet meer poederachtig, maar aan de bovenkant aangevroren. Daaronder is het zacht. Onze schoenen maken nu scherpe Krr, Krr geluiden als we door de bovenlaag heen breken. Wanneer we even stilstaan op een stukje grasveld hurk ik op de grond en breek met mijn vingers door de harde sneeuwlaag heen. Tak. En gelijk duikt de hond erachteraan met zijn voorpoten en zijn kop. Krak. Wat een leuk spelletje, denken we allebei. Ik maak nog een gat. Tak en gelijk erachteraan Krak. Tak. Krak.

Pak-, plak-, stuif- en papsneeuw. En poeder-, drift-, jacht-, dwarrel-, korrel- en motsneeuw. Droge sneeuw, lichte sneeuw en poolsneeuw. En we kennen zelfs het mooie woord krotsneeuw, voor iets wat tussen sneeuw en hagel in zit. 

Thuis

Nu, inmiddels een kleine week voor kerst zit ik op de grond voor de kachel. Met mijn laptop op schoot. Ik heb mijn huis inmiddels versierd met vogeltjes, lampjes en engeltjes, en al een echte kerstfilm gekeken. Mijn kachel is zo’n ouderwetse gaskachel met vlammetjes, dus dicht genoeg bij het idee van een open haard. Bob, mijn leenkater, ligt naast mij met zijn hoofd vrijwel in de kachel. Hoe warm wil je het hebben? Maar ik snap het wel. Thuis slaapt hij in de schuur en bij mij komt hij met regelmaat zich opwarmen voor de kachel. Dus delen we de kerstsfeer. Daarnet zat hij nog op de tafel, verlekkerd te kijken naar de kunstvogeltjes die ik als kerstversiering heb opgehangen boven de eettafel. Maar gelukkig bleef het bij kijken. Ik zag de veren al overal in het rond vliegen..

Je hebt altijd de mogelijkheid om met verwondering en vreugde naar de wereld te kijken. Probeer het vooral eens uit deze Kerst. Misschien is het wel zo aanstekelijk dat je het je nieuwe hobby maakt. Ik hoop dat je hebt genoten van het verhaal en ik wens jou en je geliefden een hele mooie en lichte Kerstmis toe.

Liefs

Laura

 

 

 

De Meidoorn, Praktijk voor Bewust Zijn                                                   http://www.vertrouwjekracht.nl

4 comments

  1. Lieve Laura, ik heb met rust en plezier je verhaaltjes gelezen. Ook ik geniet van sneeuw, vooral in Oostenrijk. Maar deze sneeuw wereld vond ik ook prachtig.
    Ik wil je in het Zeeuwse land ook een gezegende kerst en een gezond 2018 toewensen. Groetjes Pietie.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s