Uitgelijnd, of niet?

Geplaatst door

Het lijkt alsof ik de laatste weken steeds een dansje aan het doen ben tussen voldoening en frustratie. Om in voldoening te blijven heb ik gemerkt dat het maar het beste is als ik niet te veel plan wat ik doe, maar juist doe wat goed voelt. De enige manier om dat te vol te houden is door in vertrouwen te leven. Want ja, dat hoofd van mij moet alles plannen en heeft absoluut geen vertrouwen in de toekomst.

Voel ik voldoening dan ben ik in overgave en vertrouwen. En aan wie geef ik me over? In wie stel ik mijn vertrouwen? Dat is aan God en aan de Almoeder die alles gemaakt hebben, want zij hebben een plan voor mij. Daar ben ik inmiddels wel achter. En ze hebben niet alleen een plan voor mij, ze hebben ook een plan voor jou. Voor alles en iedereen op deze aarde en daarbuiten. Het is net een groot script voor het toneelspel van het leven waarin wij allemaal onze rol hebben.

Wanneer ik doe wat in het script voor mij staat, dan loopt alles op rolletjes. Dan kost het me nauwelijks moeite om voor elkaar te krijgen wat het plan voor mij wil. Dat heet uitgelijnd zijn, oftewel in één lijn zijn met het goddelijk plan en het plan van mijn ziel. Om dat plan te voelen heb je echter wel een bepaalde vorm van aanwezigheid nodig. Met aanwezigheid bedoel ik, mentale en emotionele rust en een focus op het nu. Helderheid.

Je zou op de rem kunnen trappen op dit moment en zeggen, maar hoe zit dat dan met mijn vrije wil? Als ik eigen plannen heb en wensen en dromen, mogen die dan niet uitkomen? Daar hik ik ook vaak tegenaan. Mijn vroegere strategie was, ik heb een doel en bijt me daar als een terriër in vast om dat doel dan ook te verwezenlijken. En dat koste veel wilskracht, discipline en doorzetten. Maar dan had je uiteindelijk wel wat je wilde. Natuurlijk mag dat, daarom heet het vrije wil. En dat maakt het leven ook spannend. Het probleem daarmee is echter dat de wereld nu zo aan veranderingen onderhevig is dat tegen de tijd dat je hebt wat je wilt, alweer iets anders hebt bedacht. Oftewel ik doe ook maar wat. En niemand kan ooit weten wat er allemaal in de toekomst te gebeuren staat. Behalve dan de Alvader en de Almoeder. Dus heb ik besloten om te vertrouwen op hun verder reikende blik.

Eerlijk gezegd is het voor mij ook steeds lastiger om het goddelijk plan voor mijn leven te negeren, omdat ik gevoeliger ben geworden voor wat wel en niet werkt in mijn leven. Daar komt de frustratie om de hoek kijken, dat is voor mij een mooie indicator dat er iets niet in lijn is met het plan. Behalve dan dat frustratie heel irritant is. Zo had ik voor de kerst een aardige hoop frustratie opgebouwd, omdat ik van mezelf vanalles af moest maken zodat ik rust had in de kerstvakantie. Dat had tot resultaat dat ik mijn lichaam negeerde en mijn engelen negeerde die al een week lang lieten weten dat ik rust nodig had en ik ziek werd. Geen drama, maar wel weer een teken dat ik (mijn ego) weer het roer had overgenomen en van het goddelijk plan afweek.

Wat er namelijk gebeurt is dat mijn ego (de denker) werkt door het herkennen van patronen gebaseerd op ervaringen die deel zijn van mijn levensverhaal. Wanneer mijn ego dan ook enige tijd het goddelijk plan heeft aanschouwd en denkt bepaalde dingen te herkennen dan gaat het daarmee aan de haal en maakt zijn eigen regime of dogma ervan. Het moeilijke is om te herkennen dat je ego het goddelijke plan nabootst. Dit omdat je eerder wel voldoening had door het doen van bepaalde dingen, maar uiteindelijk verdwijnt die voldoening en werkt het niet meer. Dan komt de frustratie kijken. Het verschil zit niet in de handeling, maar in de juistheid van de handeling op het moment van uitvoeren. Is het door God ingefluisterd of is het iets dat je hoofd voor je heeft bedacht?

Door weinig verwachtingen te hebben over hoe mijn dag/week/maand eruit zal zien geef ik mijn ego zo weinig mogelijk munitie om patronen op te bouwen en kan ik iedere dag en zelfs ieder moment vers naar het leven kijken. Dus ja, ik heb een agenda en daar staan plannen in, maar ik probeer ook steeds meer om ongeacht die plannen even te checken bij mijzelf, bij god, of dat inderdaad is wat moet gebeuren vandaag. Wat mij daarbij leidt is dat ik weet dat God het beste met mij voor heeft en mij leidt. En dat is een sterke basis om je leven te leiden.

Vertrouw ik daar volledig op dan zou ik zijn als een lelie in het veld (Mattheus 6), waar mijn moeder het laatst over had. Zo wil ik zijn. Maar voorlopig moet ik dat nog leren met vallen en opstaan.

Groetjes

Laura

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s